Dit artikel bespreekt de problemen van het Internationaal Strafhof – zoals het terugtreden van Afrikaanse staten – als symptomen van de spanningen die bestaan tussen enerzijds de universaliteitsgedachte waarop het internationaal strafrecht gestoeld is en anderzijds de pluriforme en complexe werkelijkheid van de wereld. Het stuk beargumenteert dat om internationaal strafrecht duurzaam en effectief te laten bijdragen aan maatschappelijk herstel na massageweld, moet worden gebroken met tekortschietende assumpties en een realistischer beeld moet ontstaan van wat het Hof wel en niet kan.