Vierdaagse
Ooit de Vierdaagse gelopen zonder een kruisje te krijgen? Het overkwam een man die elke dag slechts 40 km liep, in plaats van de voor zijn leeftijd voorgeschreven 50 km. Vrouwen van zijn leeftijd behoeven slechts 40 km te lopen. De man vond dat hier sprake was van een ongeoorloofd onderscheid op grond van geslacht. Hij vond de Commissie gelijke behandeling aan zijn zijde. ‘Een verschil in gemiddelde prestaties tussen mannen en vrouwen ligt niet ten grondslag aan het onderscheid […]. Voorts is niet gebleken dat bij de deelname aan de Vierdaagse sprake is van een feitelijke achterstand van vrouwen ten opzichte van mannen’, zo oordeelde de Commissie. De tekst valt na te lezen op de website van de Geschillencommissie, www.cgb.nl. Directe gevolgen zijn er aan deze uitspraak niet verbonden. Maar allicht zal de organisatie van de Vierdaagse de man alsnog een medaille toekennen. En zich nader beraden op het gemaakte onderscheid. Meteen kan dan worden meegenomen dat de Commissie gelijke behandeling per 1 mei 2004 ook te oordelen heeft gekregen over leeftijdsdiscriminatie. Nu is het nog zo dat mannen boven de 50 jaar slechts 40 km lopen, vrouwen slechts 30 km.
Waarom maak ik melding van deze zaak? Niet om een wellicht te ver doorgeslagen emancipatiestreven aan de kaak te stellen. Er zijn wel meer uitspraken van de Commissie die bij eerste lezing wenkbrauwen doen fronsen. De veroordeling van de eis van een dansstudio dat wedstrijdparen van verschillend geslacht dienden te zijn, bijvoorbeeld. Toch is dat een uitspraak die bij nadere overweging op meer begrip aanspraak kan maken. De Commissie blijkt het achteraf wel vaker bij het juiste eind te hebben. Belangrijker echter is dat de Commissie een gespecialiseerde instantie is waar knowhow over discriminatie is en wordt opgehoopt. De uitspraken zijn niet bindend en dat is goed.
Hoe goed het systeem werkt blijkt bij vergelijking met Duitsland. Daar is geen gespecialiseerde instantie, die bekend is met de theorie van discriminatie. Iedere rechter moet steeds weer het antidiscriminatiewiel uitvinden. Een Duitse uitspraak is bovendien meteen bindend: meneer krijgt het vrouwenkruisje al dan niet. Niets geen bedenktijd voor de wandelclub om zich te beraden op de vraag of ook andere wandelaars naar de nieuwe criteria moeten worden beoordeeld. Of voor columnisten om de uitspraak al dan niet toe te juichen. Wellicht iets om naar voorbeeld van onze inmiddels tienjarige CGB een ‘Gleichbehandlungschlichtungskommission’ (mijn Duits heeft een hoog Rudi Carrell-gehalte) op te richten?
Deze column is eerder verschenen in Ars Aequi juni 2004