Interventie in Vietnam

Vietnam geeft, wellicht meer clan enig ander internationaal conflict uit het verleden, aanleiding zo niet tot een subjectieve interpretatie dan toch in ieder geval tot een subjectieve selectie der feiten. Dit kan worden geweten deels aan de complexiteit van het probleem en deels aan het ideologisch karakter van het conflict. De vele twijfels en tegenstrijdigheden die nagenoeg ieder aspect van het vraagstuk in een fijne nevel hullen, maken het bijzonder moeilijk een helder licht over de volkenrechtelijke aspecten te laten schijnen.

Men dient te onderscheiden tussen interventie in ruime zin, t.w. iedere inmenging van een of meer staten in de binnenlandse of buitenlandse aangelegenheden van een of meer andere staten, en interventie in enge zin, d.w.z. inmenging van deze aard met een dwangmatig karakter. Is de eerstgenoemde vorm van interventie tot op zekere hoogte vrijblijvend van aard, interventie met gebruik of dreiging van economische of militaire middelen heeft niet zelden ten doel een regeling van een bestaand of gevreesd conflict volgens de inzichten van de intervenient tot stand te brengen (de jongste gebeurtenissen in Tsjechoslowakije zijn daarvan een zuiver voorbeeld). Dit soort interventie is, indien zij niet voortvloeit uit bepalingen van het Handvest of uit beslissingen van de organen der Verenigde Naties, als strijdig met de regels van volkenrecht aan te merken, tenzij een in het volkenrecht erkende rechtvaardigingsgrond de interventie haar wederrechtelijkheid mocht ontnemen. Als zodanig kunnen in aanmerking komen:
– het mede in het Handvest erkende recht van zelfverdediging;
– het bij een verdrag aan de interveniërende staat toegekende recht om in bepaalde gevallen zelfstandig en eigenmachtig op te treden;
– de stilzwijgende of uitdrukkelijke toestemming, of in een enkel geval, het verzoek van de wettige regering van de staat, die object der interventie is