zwarte nummer
Toont alle 10 resultaten
In deze bijdrage binnen de Rode Draad ‘75’ wordt stilgestaan bij de 75ste redacteur van Ars Aequi: mr. P.J.A.M. (Piet) Baudoin. Aanleiding hiervoor is het 75-jarig bestaan van Ars Aequi dit jaar. Na een beschouwing van mr. Baudoin als persoon en zijn werk wordt de focus gelegd op het belang van (het behoud van) de sociale advocatuur. 
De sociale advocatuur is essentieel voor de toegang tot het recht, maar staat onder druk door een groeiend tekort aan advocaten. Uitstroom en vergrijzing overtreffen de instroom van jonge juristen. Hierdoor ontstaan regionale tekorten en wordt rechtsbijstand voor rechtzoekenden in een kwetsbare positie minder toegankelijk. Structurele herijkingen, een vergoeding voor opleidingskantoren en meer aandacht in het onderwijs zijn nodig om het stelsel toekomstbestendig te maken. 
De leemte in de rechtshulp die in 1970 werd blootgelegd, is niet kleiner geworden. Mensen zijn helder in wat ze van de rechtspleging verwachten: rechtvaardige, effectieve, goed hanteerbare en snelle routes naar overeenstemming, tegen beheersbare kosten, en zonder nodeloze escalatie. In deze bijdrage beschrijf ik vier opties om met de kennis van nu een daarbij passend stelsel van rechtshulp in te richten. Ik doe dat met hulp van internationale en interdisciplinaire inzichten en volg de lijnen van het Beleidskompas: de nieuwe standaard voor het vormen van overheidsbeleid onder de hoede van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Versterken van eenzijdige rechtshulp of het uitrollen van huizen van het recht lijkt weinig kansrijk. Effectievere procedures en meerzijdige sociaal-juridische rechtshulp zijn interessantere opties voor burgers en rechtshulpverleners, zeker als deze stelselmatig worden ondersteund met evidence-based richtlijnen om tot rechtvaardige overeenstemming te komen (maatwerk vanuit een standaard). 
Sinds de publicatie van het Zwarte Nummer in 1970 is de sociale advocatuur van onverminderd belang gebleven. Tijdens de afgelopen decennia zijn nieuwe inzichten, ideeën en oplossingen de revue gepasseerd – zo laat ook een blik in dit Bijzonder Nummer zien. De constatering dat de sociale advocatuur zich vandaag de dag in een sterfhuisconstructie bevindt, doet de vraag rijzen hoe kan worden vermeden dat de sociale advocatuur verder uit het juridisch landschap verdwijnt. In dit licht deelt de redactiecommissie, aan de hand van de bijdragen in dit nummer, enkele inzichten en suggesties. Onze hoop is hiermee het debat tussen de verschillende actoren over het bevorderen van de sociale advocatuur verder aan te slingeren en te verrijken. 
In dit artikel worden de dynamieken in het stelsel van gesubsidieerde rechtsbijstand onderzocht, sinds het ‘Zwarte Nummer’ van Ars Aequi in 1970 de leemte in de rechtshulp agendeerde. De auteur schetst deze dynamieken die leidden tot verbreding of versmalling van de toegang tot gesubsidieerde rechtsbijstand voor rechtzoekenden, zoals het verdwijnen van de rechtshulpbeweging, de wisselende waardering van het stelsel en de sociale advocatuur en de vele systeemdiscussies. Daarmee beoogt zij inzichten te brengen voor een stelsel dat hierop kan anticiperen. 
Het artikel ‘Robuust. Impactvol. Efficiënt.’ gaat in op de verschillende betekenissen van de begrippen sociale advocatuur en sociaal advocaat. Aan het slot worden enkele aanbevelingen gedaan om de discussie over de toekomst van de rechtshulp vlot te trekken. 
Het dalende aandeel jonge juristen in de sociale advocatuur draagt bij aan een groeiende leemte in de gesubsidieerde rechtsbijstand. Recente initiatieven om rechtenstudenten wél met de sociale advocatuur in aanraking te brengen, zijn bedoeld om dat tij te keren. Vanuit het perspectief van rechtenstudenten en juristen aan het begin van hun loopbaan ontwikkel ik een sociaalpsychologische analyse van de vraag in hoeverre sociale advocatuur voor hen überhaupt als reële keuze in beeld kan komen, en bespreek ik hoe drie niet‑financiële factoren die psychologische toegankelijkheid beïnvloeden. Aan de hand van de vragen ‘sociale advocatuur: wat is dat eigenlijk, hoor ik hierbij, en wat kan ik ermee?’ richt ik mij daarbij op de volgende factoren: de aansluiting van sociale advocatuur bij beelden van wat een jurist is en doet; de perceptie van ‘sociale advocaten’ als sterk moreel geprofileerde groep; en opleidingsdenken rond de eerste baan. Voor elk van deze factoren bespreek ik welke drempels zij opwerpen en hoe daarmee kan worden omgegaan in initiatieven voor rechtenstudenten en startende juristen. Het artikel sluit af met implicaties voor rechtenopleidingen, waar de loopbaanoriëntatie vooral wordt gevormd, en voor initiatieven en communicatie rond sociale advocatuur die kunnen aansluiten bij wat voor rechtenstudenten en jonge juristen telt. 
Van de activistische ‘advokatenkollektieven’ in de jaren zeventig tot de bittere noodzaak van vandaag: de sociale advocatuur vecht voor betere toegang tot het recht voor rechtzoekende burgers. Deze strijd is onlosmakelijk verbonden met de VSAN (voorheen de Vereniging Sociale Advokatuur Nederland). Nu de instroom in de sociale advocatuur opdroogt, klinkt de noodklok luider dan ooit. Dit artikel behandelt het ontstaan van de VSAN en de rol van de VSAN in de strijd van de sociale advocatuur vanaf de jaren negentig. Het artikel rondt af met een nadrukkelijke onderstreping van de voortdurende urgentie van de VSAN. Toont alle 10 resultaten
- Maandblad
- KwartaalSignaal
- Juridische podcasts
- Weblogs
- Boeken
- Digitale collecties
- Maandblad
- KwartaalSignaal
- Juridische podcasts
- Weblogs
- Boeken
- Digitale collecties
- Maandblad
- KwartaalSignaal
- Juridische podcasts
- Weblogs
- Boeken
- Digitale collecties